Een volgend leven Nee, vaak gaan we niet naar de tempel. En als we er komen zijn er meestal alleen oudere mensen, eigenlijk net zo als in Nederland in de kerk. Als men het einde langzaamaan voelt komen gaat men meer naar de tempel of kerk. Maar los van een enkel bezoek gaan we zeker op de verjaardag van vriendin, om gezondheid en geluk te vragen voor het nieuwe levensjaar. Een enkele keer gaan we midden op de dag. Dan wordt er om een monnik gevraagd, die krijgt dan een envelop met geld en op de voorkant geschreven de reden waarvoor we hier zijn. Bijvoorbeeld aandacht vragen voor een zieke of dode in de Thaise familie. De monnik zegt de gebeden op en een kwartiertje later staan we al weer buiten. Maar vorige week moesten we opeens weer naar de tempel. Niemand in de familie dood of ziek en dus vraag ik mijn vriendin naar de reden. Ze geeft onduidelijk antwoord, maar goed ik ga mee natuurlijk. Ze vraagt of ik ook wat geld in de envelop wil doen. Een zacht geklingel van belletjes in de tempel geeft een gevoel van rust en de in oranje geklede monnik straalt dat ook uit. Ik zit ongemakkelijk op de grond en mijn benen gaan steeds meer zeer doen waardoor ik toch echt moet gaan verzitten. Na de gebeden vraagt de monnik mij in het Engels waar ik vandaan kom. Uit Holland antwoord ik. 'Waarom speelt het Nederlands voetbalelftal in oranje shirts? Heeft het misschien iets met het geloof te maken, zoals de monniken in Thailand?' Nee hoor glimlach ik 'onze koningin heeft sisom (oranje) als achternaam'. Daarom is oranje de nationale kleur. 'En vindt uw koningin dat wel leuk?' vraagt de monnik. Nu weet ik natuurlijk dat in Thailand de monarchie een serieuze zaak is en zeg: 'Onze koningin vindt het wel sanuk als spelers en supporters zich in oranje kleden'. De monnik glimlacht ook, als het maar sanuk is (gezellig) dan is het in Thailand al snel goed. Na afloop vraag ik mijn vriendin nogmaals 'Waarom moesten we vandaag naar de tempel?'. En dan krijg ik het antwoord dat ik helemaal niet verwachtte: 'Om te vragen of we in een volgend leven weer bij elkaar kunnen zijn'. Ik ben gevleid en geraakt en het antwoord klinkt tot vandaag aan toe door in mijn gedachten. Reïncarnatie is het opnieuw geboren worden van de mens in een nieuw menselijk lichaam. In het boeddhisme is reïncarnatie een eindeloze cyclus van steeds weer nieuwe levens. Het doorbreken van deze cyclus is het Nirwana. Goede daden leiden tot goede gevolgen, in het huidige en het toekomstige leven. En zo ook voor slechte daden. Wat is de kleur die bij jouw geboortedag hoort? Kijk hier.
Goud Geld
Twee Thaise dorpen verder is een drankenwinkel, waar ik
steeds mijn bier en wiskey koop. Bij het afrekenen zag ik dat de vrouw een nieuwe, fraaie gouden ketting, met een gewicht van 2 Baht om haar nek had hangen. (Baht is niet alleen de Thaise munt maar ook de benaming voor 15,16 gram 23 karaats goud).
Een gouden ketting van twee baht kost op dit moment zo'n
47.000 baht (1125 euro) een heel bedrag in Thailand.
Ik heb hem maar tijdelijk antwoord ze. Het zit zo: Sinds
vorige week heb ik een creditcard. Maar met een creditcard kan ik geen
geld opnemen (in Thailand kan dat inderdaad niet met een Thaise
creditcard). Ik kan geen geld opnemen, maar wel goud kopen en de gouden
ketting verkoop ik binnenkort weer en zo heb ik weer veel geld ter
beschikking........ Khun Berthy Bosgeesten ?
Khun Berthy Ben ik corrupt? We zijn halverwege onze bestemming en ruim 250 km van huis. Om een bocht in de bergen, in de buurt van de plaats Uttaradit, staan 2 politie-agenten op de weg en laten ons stoppen. Een agent komt naar de auto, steekt een heel verhaal af dat onderstreept wordt door armgebaren. Vriendin vertaald het voor mij: Ik heb te veel rechts gereden, heet de aanklacht. Kon hij nooit zien, want de agent stond om een bocht, maar goed, daar gaat het natuurlijk niet om, hij had ook kunnen zeggen dat mijn knipperlicht te lang aanstond, maakt niet uit. Agent vraagt mijn rijbewijs, dat is een Thais rijbewijs en legt het op zijn bonnenboekje. Na nog een verhaal aan mijn vriendin zie ik dat mijn rijbewijs naar zijn linker hand verhuist. Ik begrijp het gebaar en pak snel 200 baht uit het zijvak van de autodeur, dat ligt er standaard voor een situatie al deze. Met mijn 1 na beste glimlach schuif ik het geld in zijn bonnenboekje en onmiddelijk krijg ik mijn rijbewijs terug. De agent stapt opzij en met zijn rechterarm maakt hij het gebaar dat ik verder kan rijden. Ben ik corrupt? Nou ja, een beetje wel, tenminste ik werk er aan mee. Maar voor wie deze situatie niet kent, een toelichting. Als ik niet betaal, krijg ik een bekeuring van tenminste het dubbele. De agent steekt mijn rijbewijs (of paspoort) in zijn zak en ik kan 'ergens' een politiebureau gaan opzoeken om de bekeuring te betalen. Daarna terugrijden naar de plaats waar ik aangehouden ben, tenminste als ik die kan vinden en in de hoop dat de agenten er nog staan. Zijn ze weg, heb ik pech, kan ik een hotel gaan zoeken en morgenochtend op het politiebureau mijn rijbewijs gaan ophalen. Vind je nog steeds dat ik corrupt ben?? Khun Berthy
Thank you big We logeren 5 dagen in Ban Huai Lan, het dorp waar mijn Joy vandaan komt en haar moeder woont. Het is 35 km van de stad Phetchabun. Hier is niets te doen, slechts 5 winkeltjes aan huis, de landbouw producten zijn: tabak, rijst, mais en knoflook, alles heeft zijn eigen periode en alles gaat hier langzaam, ook het internet. De dorps-meisjes zijn mooi en verlegen. De honden slapen langs en op de weg. De koeien steken de weg over naar groener gras. Vrijwel niemand spreekt ook maar 1 woordje Engels. Een uur duurt hier nog een heel uur en de dag gaat langzaam voorbij, de boer op het land zal het met mij eens zijn. De enige snelheid komt van Thaise jongens die op stok oude motorbikes door het dorp scheuren. Benzine voor de motorbike komt hier uit een cola-fles. Een westers toilet is niet berekend op het gebruik van toilet papier. Warm water om te douchen moet je eerst koken op een houtvuurtje. Wil je echt tot rust komen dan geef ik je het adres van mijn schoonmoeder. Slapen doe je hier ook in de middag. Om toch iets te doen te hebben eten we in de avond in het stadje Lom Sak, 15 km verderop. Daarna drinken we koffie in een goede coffee-shop. De eigenaresse herkent me van een vorig bezoek en weet nog dat ik uit Australie kom. Aan haar Engels is geen touw vast te knopen. Als we afrekenen zegt ze: Thank you Big ! We rijden terug naar Ban Huai Lan, het is 20.00 uur, alles is donker, geen straatverlichting, deuren van huizen zijn gesloten, iedereen slaapt of kijkt nog een half uurtje tv. Morgen gaan we terug naar Chiang Mai. Bij deze column hoort een fotopagina.
Soms denk ik: Waar zit het verstand? Vanavond om 19.00 uur ging de telefoon. Het was de nieuwe vrouw van mijn 'schoonvader' die belde vanaf het busstation in Phitsanulok. Ze stapten zojuist in de bus naar in Chiang Mai, daar waar wij wonen. De rit duurt ca. 7 uur en dus arriveren zij rond 3.00 uur midden in de nacht in Chiang Mai city. Of wij ze op konden halen om hen vervolgens naar een ander busstation, zo'n 8 km verderop te brengen, zoals mijn vriendin hen kennelijk beloofd had. Nu wonen wij niet in de stad Chiang Mai zelf, maar zo'n 25 km daarbuiten. De familie ophalen en naar het andere busstation brengen is voor mij zo'n 70 km rijden en dat midden in de nacht! "Geef je Pa maar 100 baht voor een tuk tuk", zei ik tegen mijn vriendin. Ik weet, de familie is belangrijk in Thailand, maar om midden in de nacht 70 km te gaan rijden terwijl er tuk-tuk's bij het busstation staan die je voor 80 baht even wegbrengen. Ben toch niet helemaal leip?
Een paar weken terug kreeg ik een bekeuring voor het niet dragen van een helm op de motorbike, eigen schuld dus, maar ja een helm in dit land is warm hoor. Nu draag ik mijn helm wat vaker, maar wel met dezelfde tegenzin. Na de administratieve afhandeling, startte ik gewoon de motor en reed verder naar mijn bestemming. Geen woord er over van de politie-agent, ik had mijn bekeuring en kon dus kennelijk gewoon weer verder, ook nu zonder helm.
Zo om de 3 maanden gaan we naar Phetchabun, d.w.z. een dorpje daar in de buurt, waar mijn Thaise vriendin vandaan komt. Het is een dorpje met alleen kleine winkeltjes aan huis, winkeltjes waar heel Thailand mee vol staat. Je kunt er mooie foto's maken maar verder valt er weinig te beleven. Nu ben ik er aan gewend, maar de eerste keer dat wij er een paar dagen logeerden vroeg mijn vriendin of we naar de stad Phetchabun konden gaan, met Ma, om er wat dingen te kopen. Wel, mij best, de hele dag in het dorp gaat al snel vervelen. Dus met de auto naar Phetchabun, heen en terug 75 km. In de stad gaan we naar een Big C winkelcentrum. Zelf ga ik alvast wat eten, een biertje drinken en wacht geduldig op de dames totdat zij de belangrijke zaken hebben ingekocht. Vriendin betaald natuurlijk, Ma heeft geen bahtjes. Als ze terugkomen kijk ik naar de boodschappen die zijn aangekocht. Het is niet zo heel veel: waspoeder en wat flesjes kruiden of zo voor in de keuken, totaal 6 stuks. Ik vraag Joy, zo heet mijn vriendin, of ze dat niet in het dorp verkopen. Natuurlijk wel lacht ze, maar daar kost alles 2 of 3 baht meer. Ik zeg er niets over, daar ben ik al te veel voor ingeburgerd, maar reken snel uit dat 6 x 3 totaal 18 bahtjes is. Maakt mij verder niet uit hoor, maar om 18 bahtjes te besparen heb ik zo'n 75 km gereden, 75 km is toch zeker zo'n 200 baht aan diesel en dat om 18 bahtjes op de inkoop te besparen. Waar zit het verstand denk ik, maar zeg niets....nee ik ben al wat ingeburgerd........
Khun Berthy
En dan vraag ik me af hoe Pheu Thai (red shirts) dit gaan regelen.
En dan vraag ik me af hoe Pheu Thai (red shirts) dit gaan regelen. 100 Biljoen Baht voor ieder dorp, groot of klein daar wordt kennelijk geen onderscheid in gemaakt. Als leningen aan dorpelingen verstrekt worden met een goed businessplan is het geen probleem, als het maar niet gebruikt wordt om een mooiere mobiele telefoon te kopen, zoals in het verleden gebeurde. En credit cards voor arme boeren? Welke bank gaat die verstrekken? Begrijpen de boeren wel dat opgenomen bedragen met dikke rente moet worden terugbetaald? Ik denk dat het verstrekken van gemakkelijke leningen (credit cards) deze mensen alleen maar in de problemen zal brengen en wellicht het land dezelfde bank-problemen kan brengen als menig Europees land nu heeft. Waar zou jij voor kiezen? Gratis onderwijs zoals de Democraten beloven of iedere student een tablet computer geven. 20.000 Baht subsidie voor iedere ton rijst, is op korte termijn leuk voor de boeren, maar brengt natuurlijk wel een prijsverhoging voor iedereen met zich mee. En de export dan? die wordt veel te duur, een land als Vietnam zal de positie van grootste rijstexporteur van Thailand gaan overnemen, met alle gevolgen voor diezelfde boeren. De reds zeggen het minimun loon te zullen verhogen van 150 naar 300 Baht per dag. Hoe kan dat zonder massa ontslagen en zonder gevolgen voor de export, zonder dat grote fabrieken naar landen als Cambodja of Vietnam vertrekken en zonder binnenlandse prijsverhogingen? 1.000 Baht cash voor de ouderen is een leuk lokkertje, maar nu krijgt deze groep al 500 baht per maand van de regering. Olarn Chaipravat, de financiele expert van de Redshirts, was ooit de big boss van de Siam Commercial Bank. Hij bracht de bank met diezelfde makkelijke leningen aan de rand van de afgrond. Olarn was ook chairman of the Thai Bankers Association, die dit beleid verdedigde. Het resultaat (1997) was dat de Thaise Baht zwaar in waarde daalde en het International Monetary Fund Thailand moest ondersteunen. Pheu Thai gaat de verkiezingen winnen, dat lijkt zeker, de vraag is alleen of zij meer dan 50% scoren. Dat is niet ondenkbaar want het is nog maar een paar jaar geleden dat Thai rak Thai (de voorloper van de redshirts) onder leiding van voormalig premier Thaksin 80% van de kiezers achter zich hadden. Als Yingluck met Pheu Thai de verkiezingsbeloften waar kunnen maken zonder schadelijke gevolgen voor de economie dan verdienen zij een dikke pluim, maar ik denk: When do they ever learn?
Khun Berthy
|
